Blog

Mijn lieve broer (en heel soms ik)
 
Mijn lieve broer. Dat hij eigenlijk best lief is, geloof ik nu ook. Vroeger niet. Tjonge, wat had ik soms een intense hekel aan hem. Waarom? Hij ging altijd voor. In alles. We moesten rekening met hem houden. Want hij heeft autisme. Dus, zolang ik kan herinneren draait het om hem. En ik? Veel keus had ik niet, ik hield er ook maar rekening mee. Want ik wilde mijn ouders niet nog meer tot last zijn… 

Vaak leek het of in ons huis alles om hem draaide. Die verrekte broer van mij. Soms heel subtiel, andere momenten weer heel duidelijk. Wat was ik soms boos op hem! En mijn ouders bleven zich maar verdedigen tegenover hem. ‘Je moet stiller zijn want anders word je broer boos’, ‘Zorg dat je stipt om 17.00 uur binnen bent want dat moeten we eten. Dat geeft je broer meer rust.’ ‘ja, we gaan weer naar dezelfde stacaravan, want dit is je broer gewend en dat scheelt iedereen heel veel stress’.
 
Ik merk dat mijn ouders het soms ook niet meer wisten en er verdrietig van werden. Er was vaak ruzie of ik hoorde mijn moeder zachtjes huilen op hun slaapkamer. Dus ja, waarom zou ik dan nog bij hen komen met mijn boosheid! Durfde ook niets meer te vragen. Het kon of mocht toch niet. Ik wilde er vooral voor zorgen dat er geen ruzies kwamen en dat mijn moeder stopte met huilen, dus ging ik meehelpen in huis. De enige plek waar ik mezelf kon zijn was in het bos in mijn zelfgemaakte boomhut. Ik werd steeds stiller en liet steeds minder van mij horen.
 
Tot op een dag dat ik het niet meer trok. Met mijn broer ging het steeds slechter. Hij blowde, wilde niet meer naar school en kwam thuis met bebloede handen. Deze had hij opengehaald door tegen een boom aan te slaan. Hij werd aangemeld voor een ‘bosweek’. Maar dit wilde ik ook! Toen ik het hoorde tijdens het eten, ging ik volledig door het lint. Ik was zo boos dat ik niet meer hoorde wat er gezegd werd. De volgende dag zaten ik en mijn moeder bij de huisarts. De week erop bij een psycholoog. Ik hoorde mijn moeder met deze man praten. De man noemde mij een ‘brusje’. Ja! Kreeg ik nu ook een diagnose? Eindelijk! Misschien zien mijn ouders me nu wel staan!
 
Na een paar weken kom ik er toch achter dat een ‘brusje’ geen diagnose is. ‘Brusjes’ staan voor broer en zus(je) van iemand die een diagnose heeft gekregen of ernstig ziek is. En ik blijk niet de enige te zijn die zich niet gezien voelt en veel last ervaart. Ook kwam ik erachter dat veel ‘brusjes’ op latere leeftijd problemen krijgen. Ik ben nu 15 en dacht dat moet anders kunnen.
 
En ja, het kan anders. BuitenGewoonte gaat een bosweek voor brusjes organiseren. En wel in de week van 19 tot en met 23 augustus. Ben je 14 jaar of ouder, of ken je iemand die graag mee zou willen? Mail dan naar nieuwsgierig@buitengewoonte.nl en vraag naar de mogelijkheden.

Terug naar overzicht

Samen­werkings­partners

Autlook Autlook Brandom, markteting | branding | reclame Extra survival De Ruyters Hoeve Staatsbosbeheer  Yudabo Levenscoach BuitenZin